Terwijl ik door de IKEA liep, hoorde ik mijn beltoon. Een onbekend nummer—vreemd, dus ik nam niet op. Later besefte ik dat mijn moeder mijn nummer had doorgestuurd naar haar coach, Elise. In de auto belde ik terug, en we spraken af voor een inspirerend gesprek. Onderweg voelde ik spanning. “Ik ben toch oké?” dacht ik. Maar zoals mijn rijinstructrice zei: “Baat het niet, dan schaadt het niet.” Bij aankomst werd ik verwelkomd door Elise’s stralende glimlach. Het gesprek was fijn, en aan het einde vroeg ze: “Waarom ben jij hier, Bram?” Ik antwoordde: “Omdat mama dit gesprek geregeld heeft.” Waar, maar niet de hele waarheid. Op de weg naar huis bleef haar vraag hangen. Misschien was coaching waardevoller dan ik dacht. Uiteindelijk besloot ik het traject met Elise te starten —een van mijn beste keuzes!