Hi 👋🏼
Vorige week zaten we met acht vrouwen in het zonovergoten Catalonië, in het warme en inspirerende huis van Debbie. We werden er ontvangen als prinsessen. Gezien, verzorgd en volledig ontzorgd. De dagen werden omlijst door verfijnde gerechten van de souschef, pure verzorgingsmomenten voor het lichaam en, misschien nog wel het meest voedend: diepgaande coaching voor de geest.
Wat ons het meest raakte, was de manier waarop deze vrouwen zich openstelden voor elkaar. Er werd geluisterd, écht geluisterd. Zonder haast, zonder oordeel. Verhalen werden gedeeld, kwetsbaar en soms rauw. “Gedoe” kreeg ruimte: twijfels, patronen, oude pijn, frustraties. En juist in dat delen ontstond iets bijzonders. Herkenning. Verzachting. Verbinding.
Het was mooi om te zien hoe iemand begon met haar verhaal, soms nog zoekend naar woorden, en hoe de rest van de groep daar omheen bleef staan, niet om het op te lossen, maar om het te dragen. Hun best deden geen snelle adviezen, geen goedbedoelde oplossingen te geven. (terwijl dat op het puntje van de tong lag) Alleen aanwezigheid. Dat alleen al bleek vaak genoeg om iets in beweging te zetten.
Een thema dat telkens terugkwam in de sessies was ‘liefdevol zwijgen’.
Niet zwijgen uit boosheid, gekwetstheid of afstand. Maar zwijgen vanuit liefde. Vanuit vertrouwen. Vanuit de bereidheid om de ander zijn of haar eigen proces te gunnen.
En dat klinkt misschien eenvoudig, maar het is allesbehalve dat. Want hoe vaak vullen we niet in voor de ander? Denken we precies te weten wat iemand nodig heeft? Springen we ertussen als er spanning is, of nemen we ongemerkt het stuur over?
“Laat mij het maar even regelen.”
“Ik bel haar wel.”
“Ik los het wel op.”
Met de beste intenties, zonder twijfel. Maar de vraag die daaronder ligt is: help je de ander daar écht mee of ontneem je daarmee misschien, heel subtiel, de ruimte die nodig is om zelf te groeien, te leren, te ervaren?
Liefdevol zwijgen vraagt om iets anders. Het vraagt om vertrouwen. Om het verdragen van ongemak. Om niet direct te handelen, maar aanwezig te blijven. Het vraagt om respect voor de autonomie van de ander én die van jezelf.
Vooral bij de moeders in de groep vielen er herkenbare, soms pijnlijke kwartjes. Hoe vaak doen we dingen vóór onze kinderen, terwijl ze eigenlijk klaar zijn om het zelf te doen? Hoe vaak beschermen we, sturen we bij, vullen we aan, uit liefde, maar houden we daarmee ook iets klein?
Geen verwijt. Geen oordeel. Gewoon bewustwording. En zoals alles wat bewust wordt: daar kun je mee oefenen.
Want misschien zit de echte liefde soms juist in wat je níet doet.
Onze vraag voor jou, om deze week eens rustig over na te denken:
Waar in jouw leven zou liefdevol zwijgen meer ruimte kunnen creëren; voor jezelf én voor de ander?
Liefs,
Reactie plaatsen
Reacties