Hi 👋🏼
“Een profeet wordt in eigen land niet geëerd.”
Ken je die uitdrukking? Laatst vertelde een vrouw van een kunstenaar uit een klein dorp over erkenning.
Of eigenlijk het uitblijven daarvan. Buiten hun leefomgeving kreeg hij waardering, erkenning, bewondering. Maar thuis? Daar werd zijn werk weggezet als “geklieder”. “Dat kan een kleuter ook.”
Misschien herken je het.
Zolang je klein blijft, oppast, niet te veel opvalt… is het veilig.
Maar zodra je groeit, zichtbaar wordt, je eigen pad kiest, gebeurt er iets. Het wordt stil of er komt kritiek. Of ongemak en dat doet iets met je. En als het slecht met je gaat?
Dan is er ineens aandacht.
Hoe kan dat?
Omdat jouw groei schuurt. Omdat jouw keuzes anderen confronteren en omdat niet iedereen kan verdragen dat jij wél doet wat zij misschien niet durven.
“Je hoeft niet kleiner te worden om in andermans wereld te passen.”
De echte vraag is dan ook niet: waarom doen zij zo? De echte vraag is: blijf jij staan wanneer het ongemakkelijk wordt? En misschien nog eerlijker:
Durf jij voluit te leven, ook als de mensen dichtbij je dat niet begrijpen of zelfs afkeuren?
Dit is precies waarom wij vertrekken.
Niet voor de zon. (speelt wel mee natuurlijk) Niet om er even tussenuit te zijn. (wel een beetje) Maar omdat echte groei ruimte vraagt.
Afstand.
Ruimte.
OntSpanje is geen retraite om te ontsnappen aan je leven, het is een plek waar je niet meer om jezelf heen kunt.
Waar je ziet welke stemmen je nog klein houden. Waar je voelt wat er in jou groter wil worden. Waar je opnieuw kiest: blijf ik me aanpassen… of ga ik staan?
Onze koffers staan gepakt.
Wij zijn er klaar voor.
Jij ook?
Liefs, Elise en Jacobien
Reactie plaatsen
Reacties